اگر ادبيات شدم نام تو را صرف ميكنم

اگر جغرافيا شدم محل زندگي تو را كشف مي كنم

اگر تاريخ شدم وقايع زندگي تو را مي نويسم

وبلاخره اگر انگليسي شدم تنها مي توانم بگويم

I LOVE YOU

كه تو در اوج كبرياي خود نداري

من چون تويي دارم

وتو چون خودي نداري!

كاش قلبم درد پنهاني نداشت

چهره ام هرگز پريشاني نداشت

كاش ميشد دفتر تقدير عشق

حرفي از يك روز باراني نداشت

كاش ميشد راه سخت عشق را

بي خطر پيمود و قرباني نداشت

گوش كن دوباره صدايم رادر نامه ي بي پاياني

كه در ذهنم برايت نوشته ام خواهي شنيد

منتظرم و ميدانم كه در جاده ي سيز نگاه تو

مسافري خواهم شد....

كه غير از من كسي رادوست داري

دو چشمش بر هم افتاد

ميان گريه هايش گفت آري....

وبه پاکی نسیم

و به صداقت یک شاخه از گل سرخ

می بویم عشق را

و می پرستم سرانجامش را

گر چه کامم را به تلخی می کشاند

اما می ستایمش به اندازه ی دریا

ودوستش می دارم به اندازه غروب

جدایی را نمیشناسم

گرچه اهل دیارش هستم

باز آهنگ فراسو کرده ام

باز بیعت با پرستو کرده ام

غربتم را بشکنید ای سایه ها

من به درد بی کسی خو کرده ام

از سکوت بی تو بودن خسته ام

میل به فریادو هیاهو کرده ام

به امید اینکه برگردی ز راه

خانه ام را آب وجارو کردهام!